20 december 2012

Toen wij in september het verschrikkelijke nieuws kregen te horen, hebben wij net als altijd genoten van elke seconde samen met Thomas. Het is onmogelijk om een voorstelling te maken hoe het zou zijn zonder Thomas en dit wilden wij dan ook niet. Zelfs toen Thomas de laatste maand achteruit ging en wij zagen dat deze vreselijke ziekte genadeloos zijn lijfje probeerde over te nemen, bleven wij hopen in nog een volgende dag zonder pijn. Omdat Thomas ondanks zware medicatie en slaapmiddelen bleef aangeven wat hij graag wilde, wijzen naar zijn speelgoed, bleven wij geloven in een wonder. Het is onmogelijk om je als ouders neer te leggen bij de situatie. Zelfs op maandag 10 december heeft Thomas met zijn laatste kracht samen met ons Diego gekeken en een boekje over Jokie gelezen. Hij wilde zelf de bladzijden omslaan, wij zagen hoe zwaar dit was maar ook nu volgden wij Thomas in wat hij aangaf en nog kon. We sliepen ondertussen al weken samen in de woonkamer, Peter op de bank, Thomas naast hem op de bank en ik op een stretcher tegen de bank aan. Thomas hield onze handen stevig vast, dit was voor hem en ons genoeg om te voelen hoe sterk onze band is. 
 
Volgens de huisarts en de oncoloog was het bijna onmogelijk hoe lang Thomas het volhield. Hoe kan dit, een volwassene zou met deze dosering al erg diep in slaap zijn. Telkens bleef Thomas vechten, wat moeilijk om te zien. We waren trots, want wij kennen Thomas alleen maar als een dappere vechter maar tegelijkertijd breekt je hart om te zien dat zijn lijfje niet meer kan, maar dat Thomas voelt dat hij bij ons hoort. 
 
Op dinsdagochtend zagen wij dat Thomas het ontzettend zwaar kreeg, onrustige ademhaling, extreem hoge hartslag. Hij kreeg een hartstilstand  wij waren volledig in paniek..schreeuwend dat hij terug moest komen.. toen kwam hij na een paar minuten weer bij. Vervolgens heeft Peter Thomas in mijn armen gelegd, dicht tegen mijn hart aan en hebben we elkaar stevig vastgehouden. Peter en ik zeiden tegen elkaar, hij heeft rust verdiend wij mogen niet in paniek raken, wij moeten aan Thomas denken en vertellen hoeveel wij van hem houden. Niet veel later zuchtte Thomas diep en overleed hij, er verscheen een ontspanning in zijn gezichtje.
Gevoelens van onmacht, woede, verdriet en meer kwamen boven in een heftigheid die wij niet eerder mee hebben gemaakt.
 
Het onbesef blijft, wij hebben samen Thomas in bad gedaan, voor de laatste keer zijn haartjes wassen en wij hebben samen zijn mooiste kleertjes uitgezocht. Een blouse en een broek die hij ook op zijn verjaardag droeg, wat een lieve knapperd, dit zal hij altijd voor ons blijven. 
 
De dagen tot zaterdag, de dag van het definitieve afscheid, waren onbeschrijfelijk. Thomas lag thuis in zijn bedje, in zijn slaapkamer, in zijn huis. Hier hoort hij en elk uur dat voorbij tikte beseften wij dat zaterdag dichterbij kwam. We hebben hem vastgehouden, geknuffeld, boekjes gelezen en veel met Thomas gepraat. Hoe ooit verder zonder jou, wat zijn wij bang. 
 
Wat was de dag van het afscheid zwaar. Ons kindje hebben wij samen in een lime-groen met stickers beplakt kistje gelegd. Alles doet pijn en je lijf schreeuwt ..’niet doen..Thomas, je hoort bij ons’.
 
De dienst was prachtig, onbegrijpelijk maar prachtig. Helemaal Thomas: met ballonnen, bellenblazers en prachtige verhalen en film over onze held. Hoe vrolijk, sterk en bijzonder hij was. Zo moet iedereen hem herinneren, koesteren. Wij laten elke dag een heliumballon de lucht in en vertellen hoe trots wij op onze zoon zijn. Wij voelden tijdens de dienst verwondering over zijn kracht en sterke karakter, het verdriet en het onbesef. 
 
Onze laatste rit samen naar Assen, naar het crematorium was zwaar, zo zwaar. Voor de laatste keer met z,n 3-en in de auto. Alles in je zegt: we gaan naar huis, dit gebeurt niet echt..weer onbesef. Het moment dat onze naasten afscheid namen en wij met z,n 3-en achterbleven was afschuwelijk..een laatste kus, aanraking en woorden in zijn oortje.Wij hebben samen de kist gesloten en zijn mee geweest naar de ovenruimte. We hebben voor hem gezorgd, hem zien overlijden en wij wilden ook zien hoe hij wegvliegt. 
 
Het gemis is enorm, ik weet niet of het besef er al volledig is. Af en toe komt het binnen en dan voelt de pijn ondraaglijk. Ik hoop dat wij de kracht hebben om, met een enorm gemis, een te manier vinden hiermee om te gaan. Wij krijgen hierbij hulp van een rouwtherapeut. Het verlies van een kind is niet te accepteren en zal nooit een plek krijgen, maar wij hopen dat wij kunnen overleven en een manier vinden hoe dit moet. Wij mochten door Thomas papa en mama worden en daar zijn wij eeuwig dankbaar voor, de onvoorwaardelijke liefde is bijzonder, maar wat een enorm gat in ons hart. 
 
 

24 thoughts on “20 december 2012

  1. Joyce S.

    wat een woorden…en wat een verdriet, ik kan me als moeder het gevoel niet voorstellen..Jullie hebben hem een heel mooi afscheid gegeven wat hij verdiend!.. thomas zal ook trots zijn op Zulke lieve, sterke papa en mama..hij heeft nu rust en geen pijn.. Ik hoop dat jullie ook een manier vinden om dit vreselijke gemis kunnen verdragen en kracht hebben om verder te gaan.Ik heb zo veel respect voor jullie en bewonder jullie enorm…jullie thomas is een kanjer!

  2. Anonymous

    lieve, lieve Peter en Francis….

    Hier zijn geen woorden voor, je wil jullie zo graag vertellen, het komt goed, maar je kindje verliezen is het meest verschrikkelijke wat je kan overkomen.
    Wat ontzettend goed van jullie dat jullie de rust konden vinden om Thomas te laten gaan, loslaten uit liefde en wat fijn om te lezen dat Thomas ontspande, hij heeft jullie rust en liefde kunnen voelen….wat een onmacht, verdriet, woede en een pijn hebben jullie moeten doorstaan en nog… diep, diep respect een diepe buiging voor jullie als papa en mama van Thomas maar ook een diepe buiging en diep respect voor jullie dappere mannetje Thomas.Wij als totaal onbekende van jullie dragen jullie mee in ons hart….

  3. marcel & ingrid.

    lieve peter & francis..

    wij leven nog elke dag met jullie mee,ik ken het gevoel om een kindje te verliezen,zij was nog maar 3 dagen oud. die onmacht pijn en verdriet en vooral veel woede, waarom waarom.
    jullie hebben alles zo goed gedaan, en met zo,n mooi afscheid.
    dat kon gewoon niet mooier. ik hoop dat jullie de kracht en moed krijgen om door te kunnen gaan met jullie 2 zonder jullie lieve kanjer thomas.
    jullie zijn top ouders geweest en dat mogen jullie nooit vergeten.wij hebben diep respect voor jullie.

    heel veel liefs: marcel & ingrid.

  4. Anonymous

    wat bijzonder dat je je jullie laatste momenten deelt met ons…wow…

    tranen lopen over mijn wangen……wat is het toch afschuwelijk dat je zo’n geliefd kindje moet verliezen….
    fijn dat jullie hem zo levend en dichtbij houden…….mooi!

  5. Berry

    Peter en Francis,

    Ik lees jullie stukje net. Ik hoorde van Anita dat jullie afscheid moesten nemen en we leven met jullie mee. Wat een ontroerend verhaal. Ik zit hier met een brok in mijn keel te lezen en bewonder jullie ontzettend. Wat zijn jullie sterke ouders zeg! Ik weet zeker dat Thomas trots op jullie zal zijn.

    Ook voor de komende tijd wens ik jullie veel kracht en rust om deze moeilijke periode door te komen.
    Heel veel respect voor jullie…
    Ik heb er gewoon geen woorden voor…
    Nogmaals heel veel sterkte voor jullie komende tijd!

    Berry N.

  6. Moniek van der sleen

    zoekend naar de juiste woorden………….

    BEWONDERING voor jullie…..
    RESPECT voor jullie
    Maar bovenal een hele diepe BUIGING voor jullie en voor THOMAS!!

  7. Bianca

    Zoveel bewondering voor jullie…en zo sterk om Thomas te laten gaan, maar dan…Thomas zal jullie wijzen dat weet ik zeker. Jullie band was enorm!! Elke dag denken we aan jullie…aan Thomas…wat n held!

    Bianca

  8. Sandra Moddemeijer-Westhuis

    Het is de liefde, de eeuwige band, en die eenheid die jullie drieen waren
    Dat maakt dat hoe ongelofelijk veel pijn het ook doet, je de kracht hebt om dit te dragen.

    Liefs,
    Sandra

  9. Nienke

    Kippevel…………… zoveel respect voor jullie! Bijzonder om mee te mogen lezen al die tijd en zeker nu. Wat zal Thomas ongelovelijk trots zijn op jullie!
    Heel veel sterkte en kracht…..het zijn maar woorden maar weet dat er veel mensen in gedachten om jullie heen staan en blijven staan.
    Liefs Nienke

  10. Geralda

    Peter en Francis,

    Ik heb heel veel respect voor jullie. Krijg tranen in mijn ogen elke keer weer als ik eits over jullie Thomas lees.
    Heel veel Sterkte.

  11. Jannie, Roy en Milena

    Peter en Francis,

    Heb onorm veel respect voor jullie, wat zijn jullie ontzettend dapper!
    Zo mooi afscheid voor Thomas, onbeschrijvenlijk hor jullie dat hebben gedaan, zo mooi!!
    Heel veel sterkte de aankomende tijd!

    Groeten Jannie, Roy & Milena

  12. Carolien Krijt

    Hallo fantastische ouders

    Vreselijk om te lezen dat jullie zoontje(ook)is overleden aan deze ziekte.
    Ik vind het heel”knap”dat jullie alles hebben opgeschreven en nog steeds schrijven.
    Door jullie site heb ik zelf goed kunnen lezen wat nou eigenlijk een ATRT tumor is.
    Wij kregen 8 april te horen dat ons zoontje deze tumor in zijn hersenen had en hij is daar 9 april tijdens een operatie van zeven uren aan overleden.

    We weten dus als geen ander hoe vreselijk het is om je kind te moeten verliezen.
    We wensen jullie dan ook heel veel sterkte en kracht toe.

    groeten Carolien Krijt

  13. Djordy

    Al een paar keer heb ik je bericht gelezen. Ik weet niet wat te zeggen/schrijven. Alleen het diepe respect waarop jullie Thomas* zijn rust gunden. Maar ook lees ik het enorme verdriet (heel begrijpelijk).
    Heel heel veel sterkte en kracht en zo’n diep respect voor jullie. Ook nu weer het delen van de laatste momenten die jullie samen met Thomas* hebben mogen beleven.

    Lieve groetjes vanuit Friesland

  14. Jessica Kunst-van Ettinger

    Ik ken jullie niet (kwam via Twitter met jullie site in aanraking) maar bij het lezen van dit bericht stromen de tranen over mijn wangen… Iets waar iedere ouder bang voor is werd bij jullie werkelijkheid.
    Hier zijn geen woorden voor…..
    Heel veel sterkte

  15. Anonymous

    Kerstavond…stil lees ik jullie verhaal. Ik brand een kaarsje voor jullie kanjer, maar ook voor jullie.X

  16. Anonymous

    Wat een verhaal en wat zijn jullie dapper. Heel veel sterkte gewenst. Deze dagen van kerst zullen misschien NOG wel moeilijker zijn dan dat het al is. Zo ervaren wij dat wel. Iedereen viert ‘gezellig’ kerst, maar wij missen ons kind. Nogmaals veel sterkte en kracht gewenst. Ik hoop dat jullie een manier zullen vinden om met dit enorme verlies om te gaan.

  17. Anonymous

    Lees jullie verhaal met een enorme brok in mijn keel. Vreselijk wat jullie is overkomen. Het is zo oneerlijk…
    Ik wil jullie heel erg veel sterkte wensen met dit grote gemis.

  18. ingrid

    Afschuwelijk dat jullie jullie prachtige zoon moeten missen… Het is zo oneerlijk! De tranen blijven over mijn wangen stromen… Heel heel veel sterkte!
    Ingrid uit Hellendoorn

  19. ingrid

    Afschuwelijk dat jullie jullie prachtige zoon moeten missen… Het is zo oneerlijk! De tranen blijven over mijn wangen stromen… Heel heel veel sterkte!
    Ingrid uit Hellendoorn

  20. linda de vries

    Hallo Papa en Mama van Thomas,

    Jullie kennen me niet, maar bij toeval kwam ik jullie intens verdrietige verhaal tegen..

    De tranen lopen over mijn wangen wanneer ik Thomas zijn levensverhaal lees, en dan vooral bij het moment dat hij het moet opgeven en dat jullie hem weg moeten brengen.

    Als moeder van twee zoontjes (6 en 1,5) grijpt mij dit enorm aan.

    Ik wens jullie alle sterkte bij het verwerken van dit ongelooflijke verlies, en wens jullie alle geluk van de wereld toe.

    Groet,
    Linda de Vries.

Reacties zijn gesloten.