8 November 2011 De Scan

Vanmorgen vroeg ging de wekker in het RMD-huis. Eigenlijk en achteraf was een wekker zetten niet nodig. We waren al wakker, wakker van het denken wat ons vandaag staat de wachten. Kortom een hele onrustige nacht voor ons beiden, zo’n nacht van “slaap jij al? Nee dus”.
We waren vroeg opgestaan, want we zouden vandaag naar huis. Dat betekent onze kamer in RMD-huis poetsen en schoon achterlaten. Ondertussen had Thomas wel heerlijk geslapen zonder te spugen in het UMCG.
 
Omdat Thomas al erg vaak onder narcose is geweest, vonden artsen het een idee om Thomas een slaapmiddel te geven i.v.m. het stil liggen tijdens de CT scan. Een slaapmiddel werd via zijn VAP toegediend maar Thomas ging niet slapen, dan maar de dosis verhogen, Thomas ging niet slapen. Slaapmiddel 2 toegediend, maar Thomas ging niet slapen. Slaapmiddel 3 en wederom ging Thomas niet slapen. Wij en de artsen maar afwachten en afwachten.. Handjes klappen en lachen naar alle artsen maar niet slapen..
 
De artsen hadden dit nog niet eerder meegemaakt, hij had ondertussen een flinke dosis Chloraalhydraat, Dormicum en Fenobarbital gekregen.. Thomas slapen, nee Thomas spelen, wat een kanjer en wat een sterk mannetje. Tsjaa, als Thomas het té gezellig vindt..Uiteindelijk maar weer terug naar de HC (High Care), want zonder slaap geen CT-scan. Uiteindelijk kon Thomas dan eindelijk in slaap vallen, het heeft alleen 2 uur geduurt. Gelukkig konden we in de loop van de dag toch opnieuw een scan laten maken en Thomas die sliep inmiddels als een roos. En dan maar wachten……..
Toen kwam onze oncoloog met de radiotherapeut de HC binnenlopen en toen begonnen onze harten toch een heel stuk sneller te kloppen, wat zou het zijn? De zenuwen liepen op. Ze liep naar de kamer van de zaalarts en sloot de deur, wat zou er aan de hand zijn? We werden nog zenuwachtiger, onze hartkloppingen stegen volgens mij tot boven de 200. Het duurde en het duurde maar, uiteindelijk mochten we binnenkomen en gingen we zitten.
 
We weten het niet…………….. ze zien iets op de scan maar weten het niet. Het zit bij Thomas zijn slokdarm. En nu…………. het idee is om een onderzoek te doen met een camera in zijn slokdarm (via een scopie een biopt nemen) en misschien wat weefsel weg te nemen, maar dit wordt dus nooit bij kinderen van zijn leeftijd gedaan. Het lijkt er in ieder geval niet op dat er andere uitzaaiingen zijn gevonden. Morgen zal de zaalarts informeren naar de mogelijkheden. Kortom: slecht slapen, een hoop stress en we weten nog niet heel veel meer dan gisteren.
Thomas moet helaas toch nog opgenomen blijven en wij gaan naar ons eigen huis zonder onze kanjer.
 
We wachten maar weer af, de spanning blijft.