8 december 2011

Nu nog 11 keer te gaan..Wat was de 1e keer bestraling heftig zeg!
 
De wekker ging om 5.00 uur, spullen pakken, Thomas wakker maken, Emla op zijn VAP en hup richting het UMCG. We hebben allebei geen oog dicht gedaan, ons lieve mannetje krijgt vandaag bestraling. Ik heb vannacht over van alles nagedacht, ik zie mezelf nog lopen met mijn dikke zwangere buik, elke dag praten tegen Thomas in mijn buik, ik wilde hem voor alles op deze wereld beschermen. En nu..nu krijgt hij bestraling in zijn mooie lieve nekje, in zijn mooie lieve nekje waar die afschuwelijke tumor zit.
 
Omdat Thomas het erg eng vond om in de mal te liggen, werd hij in mijn armen onder narcose gebracht. Weer mijn gevoel om niet gek te worden opzij zetten en maar lieve woorden tegen onze kanjer zeggen, hij viel gelukkig rustig in slaap. Toen hij eenmaal sliep werd er direct een slang op zijn canule geplaatst om de beademing over te nemen. Vervolgens moest ik Thomas voorzichtig in de mal neerleggen, een dikke kus en toen werden alle snoeren en apparaten bevestigd.
 
Het moet, het moet..dit blijf ik maar tegen mezelf zeggen.
Toen Thomas in de goede bestralings-houding lag, werd de bestraling gestart. Een gigantisch apparaat, absoluut niet voor kindjes op deze wereld, draaide om Thomas heen.
 
Toen Thomas bijkwam uit de narcose kregen wij gelijk weer een hele grote lach. Onvoorstelbaar, ons grote voorbeeld..strijder! Zijn nekje was erg rood, dus we zijn constant aan het smeren met creme..we hopen dat zijn huid niet kapot gaat. Op de recovery was Thomas weer druk aan het zwaaien en spelen, dus we konden naar huis. Home sweet home.
 
Volgende week ma.-, woe.- en vrijdag bestraling en op donderdag een MRI..hopelijk is het verdachte bolletje rechts niet groter geworden.