8 april 2013

Bijna vier maanden geleden lieve Thomas, waarom tikt de tijd door. De tijd tussen jou de laatste keer vasthouden en het nu wordt steeds groter. Het gemis is zo groot, iedere vezel schreeuwt om jou lieve Thomas, maar mijn verstand geeft antwoord: Thomas komt niet meer thuis. Onbegrijpelijk om elke keer tot deze conclusie te komen. Het enorme verdriet is niet uit te drukken in tijd, dit is niet te verwerken maar zal altijd bij ons blijven. En het is waar, Thomas is veel te bijzonder om een plekje te geven. Hij hoort bij ons leven, we blijven voor altijd verbonden. Het is fijn dat lieve mensen om ons heen, dit ook zo voelen. Hij krijgt ballonnen, zijn naam wordt in elk gesprek genoemd. Ik las een prachtige uitspraak die mij raakte: “Thomas is de kroon op ons leven en wij gaan hem dragen”.

Het is zwaar, de strijd die lichaam en geest voeren neemt veel energie in beslag. Rust krijgen is moeilijk, ook snachts gaat het door in mijn dromen. Dromen dat ik naar hem toe ren en meeneem naar een plek waar het veilig is en waar we voor altijd samen zijn. Wakker worden in de realiteit is zo moeilijk. Door afleiding proberen we de dagen door te komen. Afleiding met continu Thomas in onze gedachten. De confrontaties zijn onvermijdelijk. Ik loop soms over straat met onzichtbare oogkleppen, te pijnlijk. Maar ik besef dat de confrontatie altijd zal blijven, nu maar ook als vriendjes straks wel naar school gaan, een rijbewijs halen en gaan trouwen. Het is niet alleen het nu, dit blijft, dit blijft verbonden met ons leven. Thomas maar ook de confrontaties en het enorme gemis. Het is niet zo dat tijd dit zal verzachten. We zijn afgelopen zaterdag naar een dag van de VOKK geweest, lieve ouders gesproken die hun kanjer moeten missen. Het is en blijft zo herkenbaar: de woorden, het gevoel. Ouders die met een lach en een traan trots vertellen over hun kind. Ook ik merk dat ik met veel tranen maar ook met een lach over mijn Thomas kan vertellen. Deze lach is omdat Thomas in alles zo bijzonder is. De tranen stromen door het gemis en het leed die hij moest doorstaan.

We hebben met familie bomen geplant voor Thomas. Een nieuw bos vlakbij Hoogeveen waar we op een eigen stukje grond onze eigen bomen voor Thomas in een hart-vorm hebben geplant. Deze bomen zijn met elkaar verbonden door een lime-groen lint, aan elke boom hangen hartjes met cars-stickers. Een fijne plek, mooie krachtige bomen net als Thomas.

Omdat Thomas voor altijd onze held blijft en het middelpunt van ons leven, hebben wij zijn naam laten tatoeëren.

Lieve Thomas we missen je, HighFive van papa en mama. 

6 thoughts on “8 april 2013

  1. Elisabeth

    Kan alleen maar zeggen … Heftig en zo begrijpelijk.
    Thomas … een bikkel voor altijd 1

  2. Hanneke

    Ik lees jullie blog al een poosje en af en toe reageer ik ook. Ik zit nu al 10 minuten te denken wat ik jullie wil zeggen. Ik schrijf wat en haal het weer weg. Het woord sterkte is zo afgezaagd en eigenlijk geldt dat voor alles. Mijn conclusie is dat er voor dit grote verdriet eigenlijk geen woorden zijn.
    Ik vindt het dapper en ontroerend hoe jullie je gevoelens omschrijven. En bijzonder bijzonder dat jullie je inzetten voor Kika. Ik hoop dat de naam van jullie Thomas straks prominent aanwezig mag zijn in het nieuwe ziekenhuis. In het ziekenhuis waar hopelijk heel veel kindjes beter worden!!!!

  3. Nardy

    Ik wil jullie laten weten dat ik nog steeds aan jullie denk, ook al kennen wij elkaar niet.
    Het idee om je kind te moeten missen…..dat kun je niet begrijpen, never en nooit niet. Hoe kan je
    mensen met zo’n groot verdriet troosten…bij staan…helpen. Misschien door hier te reageren en zo
    laten weten dat er aan jullie wordt gedacht en meegeleefd.

    Nadat mijn kleindochter Aylin leukemie kreeg (20-4-2007, het gaat heel goed) draag ik het armbandje
    van de V.O.K.K. met de tekst “KANJERS met LEF” en dat blijf ik dragen als eerbetoon aan al die kanjers die met deze ziekte zijn, waren of worden geconfronteerd.
    Lieve groeten, Nardy -Beatrixhyve-

  4. Arno

    Jullie mannetje heeft op veel mensen indruk gemaakt. Ook al ken ik jullie nauwelijks heeft 1 dag opkikkeren een onuitwisbare indruk achter gelaten. Sterkte voor nu… Voor straks… Dat gemis mag overgaan in een warm gevoel van hem altijd bij jullie hebben.

  5. Marloes

    Elke keer weer tranen in mijn ogen bij een nieuw verhaaltje van jullie kant!! Wat zijn jullie sterk, Thomas had dat niet van vreemden!
    Jullie tattoo’s zijn prachtig geworden! Voor altijd!

    X

Reacties zijn gesloten.