5 Juni 2011

Thomas heeft op 20 april 2011 zijn laatste chemokuur gehad, wat fijn dat we dit af konden sluiten. Stap voor stap verder, hapjes voeding, draaien op zijn buikje, wandelen. Even genieten van een vrolijke Thomas.

Helaas blijft Thomas toch veel spugen en na een maagonderzoek is gebleken dat Thomas zijn maagje niet volledig functioneert (als gevolg van de 1e operatie zijn er zenuwen die een belangrijke functie hebben voor de maag/slokdarm verwijderd). De artsen hebben besloten om een duodenumsonde te plaatsen (sonde rechtreeks in zijn darm). Helaas zonder succes, de sonde kwam tot 3x toe weer uit zijn mond.
 
Thomas krijgt binnenkort een nieuw maagonderzoek om vast te stellen wat precies het probleem is en waarom hij zoveel spuugt, wellicht is ook zijn slokdarm beschadigd door de chemo en wordt een PEG sonde geplaatst.
 
Wij zijn dagelijks bezig met de angst dat we weer een knobbeltje voelen bij Thomas, helaas voelden wij twee weken geleden toch echt een verdikking. Erg bang en verdrietig zijn we naar het UMCG gegaan, opnieuw een scan. De oncoloog bevestigde de groei van zijn drie lymfklieren en gaf aan dat als de tumoren terug zijn, ze niks meer voor Thomas kon doen!

WAT?!? Nee, dat mag niet….wij willen dat de verdikking operatief verwijderd wordt. Na verschillende gesprekken met artsen hebben ze besloten om het knobbeltje aan de oppervlakte te verwijderen voor onderzoek. De twee andere knobbeltjes zitten te diep en kunnen onmogelijk worden weggehaald. Morgenochtend wordt Thomas direct geopereerd en wij zitten zo in spanning. Laat het goed zijn, wij kunnen onze Thomas NIET missen.

Ondertussen zijn we bezig om verschillende artsen te benaderen, wat zijn de opties: second opinion, bestraling….nee dit zijn geen mogelijkheden. Thomas is te klein en te kwetsbaar. Maar hij is ons alles, we blijven vechten en hopen!!